آرامبخش

فیلم سینمایی «آرام‌بخش» ساخته سعید زمانیان برآمده از یک سناریوی خانوادگی و تقابل میان شخصیت زن مستقل با یک خانواده سنتی است. این فیلم را می‌توان یک گرته‌برداری ضعیف از فیلم «زن و بچه» ساخته سعید روستایی دانست و از همین لحاظ آن را باید ذیل گونه خانوادگی قرار داد. الناز شاکردوست، حسن پورشیرازی، صابر ابر و بهناز جعفری بازیگران اصلی این فیلم هستند.

داستان مبتنی بر بررسی زندگی واقع‌گرا از یک زن چهل‌ساله است که پس از یک ازدواج ناموفق به دنبال ایجاد یک هویت مستقل برای خویش است. او به‌صورت روزمره با همسایگان، همکاران و خانواده خود در ارتباط است و روابط وی با انسان‌های پیرامون حاوی نکات ظریفی است؛ او علی‌رغم تنگدستی به سختی کار می‌کند و سعی دارد تا با آوردن یک کودک از پرورشگاه حس مادری خود را نیز اقناع کند. در نهایت وی پس از اینکه به‌دلیل عدم صلاحیت، پرورشگاه پرونده سرپرستی او را مختومه می‌کند، به کمک دوست نزدیک خود که یک آشپز در رستوران است سعی می‌کند تا با ایجاد یک برگه جعلی تمکن مالی، بازرس پرورشگاه را راضی به سرپرستی کودک بنماید و در نهایت موفق می‌شود تا کودک را از پرورشگاه به سرپرستی خود درآورد.

ضعیف‌ترین ویژگی این فیلم را باید در شخصیت‌پردازی غیرعمیق دانست. کاراکتر «آرام» با بازی الناز شاکردوست نماد یک شخصیت سایکوپات است که در گذشته سابقه خودکشی دارد. وی در شغل معلمی یک فرد ناموفق است و حتی به‌عنوان معلم خصوصی هم از کار خود اخراج می‌شود. او از لحاظ تمکن مالی نیز ضعیف بوده و توانایی تمشیت امور شخصی خود را ندارد، ولی با این حساب دوربین فمینیستی این فیلم او را در حد یک مادر فداکار نشان می‌دهد که صحنه‌های رمانتیکی را شبیه به رقص تانگو با فرزند نوزادش انجام می‌دهد. این ضعف شخصیت‌پردازی تا جایی است که کارگردان در تعارض این فرد دارای اختلال روانی با سیستم پدرسالار که قصد کمک به او را دارد، پدر خانواده و سیستم اداری را در چهره‌ای مستبد و او را در چهره فرد محق و مظلوم نشان می‌دهد.

این فیلم تقلید ضعیفی از اثر «زن و بچه» ساخته سعید روستایی است. شخصیت پدر خانواده تکرار حسن پورشیرازی است و نقشی شبیه داماد خانواده را نیز به‌جای پیمان معادی، صابر ابر بر عهده دارد. حتی کاراکتر الناز شاکردوست نیز تقلیدی از پریناز ایزدیار در «زن و بچه» است؛ با این تفاوت که فیلم سعید روستایی پرداخت‌های بهتری چه در صحنه‌پردازی و چه در شخصیت‌پردازی دارد. با این وجود نمی‌توان بازی خوب حسن پورشیرازی را نادیده گرفت. او نقش پدرسالار را به‌خوبی نسبت به پسران خود، دختر خانواده و همین‌طور در محیط شغلی ایفا می‌کند.

در مجموع «آرام‌بخش» را باید یک اثر ضعیف در جشنواره چهل‌وچهارم دانست؛ فیلمی که فاقد داستان قوی، شخصیت‌های شاخص و بزنگاه‌های نفس‌گیر است. فیلم حتی از لحاظ ارزش اجتماعی نیز عملکرد ضعیفی دارد و در حد همدردی با یک انسان سایکوپات قرار می‌گیرد؛ فردی که حتی در ساعات فیلم نیز دست به خودکشی نافرجام می‌زند و از لحاظ اقتصادی اوضاع نابسامانی دارد، ولی فیلم در مقام حمایت از او و نیز حمایت از فریب بازرس پرورشگاه قرار می‌گیرد.