زنده شور

مهم‌ترین مشکل فیلم جدید کاظم دانشی، تشتت در فیلم‌نامه است. نیم‌ساعت اول، فرمول روایت، روایتی اپیزودیک با رفت‌وآمد میان قصه‌ی پنج اعدامی‌ست. بعد از آن کاراکتر مسئول اجرای احکام با بازی بهرام افشاری به‌عنوان شخصیت اصلی در روایتی ظاهر می‌شود که حالا شخصیت‌محور است و فرمول قبلی روایت موازی پنج اعدامی را رها کرده است. دو-سه‌بار دیگر این معلق‌ماندن شیوه‌ی روایت اتفاق می‌افتد. فیلم احتمالاً در گیشه اوضاع بدی نخواهد داشت. در سالن رسانه هم با نمایش دقایق محدود مانده به اعدام، توانست تماشاگران را برای دقایقی تحت‌تأثیر قرار دهد.  مشخصاً می‌شود گفت از جایی که خانواده‌های ولی‌دم به کمک قربانی‌های دیگر می‌آیند و ماجرای جمع‌شدن پول پیش می‌آید، اکثر انگیزه‌‌ی شخصیت‌ها مشکل دارد و سست است. از همین‌جاست که ادامه‌ی فیلم اضافه به‌نظر می‌رسد. کارگردانی کاظم دانشی از «علفزار» جلوتر است؛ به‌خصوص برای خلق لحظه‌های احساسی در نیمه‌ی اول فیلم. بهرام افشاری با ایفای نقش مسئول اجرای احکام اعدام با آن‌که نقشی کلیشه‌ای -از نظر مأموری که خودش با سیستم مشکل دارد- ایفا می‌کند، اما جان خوبی به این کلیشه بخشیده و از بازی‌گران خوب این جشنواره است. امیر جعفری هم می‌تواند بهترین مکمل فیلم (اولین اعدامی) و حامد بهداد علی‌رغم انتظار ضعیف‌ترین باری‌گر مکمل فیلم به‌حساب بیاید.